नेहमीसारखाच त्या दिवशी मी बाजारात हिंडत होतो
चार-आठ आणे वाचवायला वाद घालत होतो

इतक्यात एका ठेल्यापाशी "ती" मला दिसली
माझ्याकडे पाहून ती ओळख दाखवून हसली

लाल साडी, लाल पर्स, डोळ्यांवर काळा गॉगल
हीच नव्हे का ती कॉलेजमधली माझी "क्यूट गर्ल"!!

रोज लपून छपून आम्ही एकमेकांना पहायचो
मित्रांनी चिडवल्यावर मी चक्क लाजायचो

काहीतरी होईल अशी मला होती खात्री
नकार देईल ती अशी वाटायची पण भीती

कॉलेज पटकन संपले आणी तो प्रसंग टळला
स्वतःचे भविष्य घडवण्याकडे माझा मार्ग वळला

आणी आज अचानक ती पुन्हा माझ्यासमोर आली
अवघडल्यासारखं मी हसताच तिचीही खात्री झाली

"काय रे, कसा आहेस, कसं काय धंदापाणी??
ओळखलास ना मला, मी तर मैत्रीण जुनी...

कॉलेजमध्ये नाही का आपण कित्ती मजा करायचो
एकमेकांना कसं आपण लपूनछ्पून बघायचो..!!!

पण तू कसला भित्रा, मला बोलला नाहीस काही
तुला इंटरेस्ट नसेल म्हणून गप्प राहिले मीहि

परवा तुझा तो मित्र शाम भेटला होता
चौपाटीवर पठ्ठ्या बायकोला फिरवत होता

त्यानेच मला तुझा हा सर्व किस्सा सांगितला
मला तर हे सगळं ऐकून धक्का बसला

गप्प राहिलो नसतो तेव्हा तर बरं झालं असतं
कॉलेज संपल्याबरोबर आपण लग्न केलं असतं

पण अजूनही काही उशीर झाला नाही
तू असशील तयार, तर तयार आहे मीहि..."

अचानक बोलता बोलता ती पट्कन थांबली
माझ्या पाठच्या स्त्रीकडे पाहून परत बोलू लागली

"ही कोण बाई मघापासून इथे उभी आहे?
मी आल्यापासून मला खुन्नस देते आहे..."

मी काही बोलणार तोच स्त्री बोलू लागली "ती"
"तुम्हाला माहित नसेल, पण हे आहेत माझे पती!

तुम्ही असं अचानक भेटला ते बरं झालं,
नाहितर ह्यांच ’हे’ प्रकरण मला कधी कळलंच नसतं..

बरं होईल जर आता निघाल तुम्ही..."
घरी गेल्यावर खैर नाही, म्हणून काळजीत पडलो मी...