उत्थान...

मणामणाच्या बेडया पायात अडकवून मैलो न मैल पळतोय
कुठंवर जायचंय माहित नाही तरीही

छातीला पडलेल्या भगदाडातून रक्ताची धार लागलीय
आणि मेंदू कालवतेय माशांची भुणभुण

उच्छवासातून बाहेर पडतोय कर्बाचा वायू
श्वास घेतोय करपलेल्या चामडीचा दुर्गंध

पावलं पडताहेत दूरवरच्या त्या फसव्या मृगजळाकडे
दोन्ही बाजूला रान पेटलंय

उगाच चिमुकला पक्षी चोचीतून पाणी मारतोय ज्वाळेवर
स्वतःची कुवत माहित असूनही

वाटेवरच अंत यावा... तो आला तर बरंच
पण मुक्ती मिळेल तिथवर जाऊनच

तिथेच होईल आत्मा शुद्ध, जसा जन्माआधी होता
शरीर वाहून जाईल पापाच्या गर्तेत

अस्थी-चर्माच्या गाठोडयाची होईल भुरकट राख
फिनिक्ससारखा आत्मा करेल उड्डाण

स्वर्गाच्या वाटेवर... दोन पंख आणि तेज घेऊन
होइल बुभुक्षित मनाचं उत्थान...!!!